I scarabócc

Lassé ch’a bóssa
m’una porta
vècia
ch’la da chissà duvò.
Lassém raspè me méur
cmè un bagarozz;
a zirc la crèta
in dò che sòuna ciòc
tònda m’un vès
ad tèra còta sèca.

Quand che parlèva,
e’ parlèva ad scatt,
tott un brandèll
da in chèva fina i pi,
se brètt cun la visira arvólta indri,
che l’era avstéid da chéursa
Sivio e’ matt.