A gli óchi dla Chèca
Quand ch’a faséva i palunzéin me nès
e ch’a tiréva la còuda mé gatt,
a s’era pécal, mo pécal da fatt
che a préima vésta t’a m’ u n’févi chès.
Mo una matéina am so séntéi d’es grand,
ò guèrs in zèir e pu a i ò ciap la pórta:
– Sta vólta a vag, a vag par la mi sórta
e s-ciao a tòtt, e basta sa sti cmand. –
‘D fura da chèsa a gli ochi a ‘l m’à piséu!
e alòura dri ch’a vléva spavéntèli;
mo lòu a s’ vólta ad bòtt e al slèrga a gli èli
e mè, sa vléiv ch’a faza? A i ò pianzéu.
Cantèda vintiquàtar
La figa l’è una telaragna
un pidriùl ad sàida
e’ sgarzùl ad tótt i fiéur;
la figa l’è una pòrta
ch’la dà chissà duvò
o una muràia
ch’u t tócca buté zò.
U i è dal fighi aligri
dal fighi mati s-cènti
dal fighi lèrghi e strétti,
fighi de cazz
ciacaròuni ch’ai tartàia
e quèli ch’al sbadàia
e a n dói una paróla
gnénca s’ta li amàzz.
La figa l’è una muntagna
biènca ad zócar
una forèsta in dò ch’e’ pasa i lópp,
l’è la caróza ch’la tóira i cavai;
la figa l’è una baléna svóita
pina ad aria nira e ad lózli,
l’è la bascòza dl’usèl
la su cóffia da nota,
un fòuran ch’e’ bréusa iniquèl.
La figa quand ch’e’ tócca
l’è la faza de’ Signour,
la su bócca.
L’è da la figa ch’l’è avnéu fura
e’ mònd sa i èlbar, al nóvli, e’ mèr
e i óman éun a la vòlta
e at tótt al razi.
Da la figa l’è avnù fura énca la figa.
Os-cia la figa!
E’ pióv
L’aqua ch’la bagna e ch’la fa léus i cópp
la casca te curtéil dréinta e’ tinazz;
– Ciudéi la porta e pu mitéi e’ cadnazz,
ché ‘d fura e’ dvénta una nòta da lóp.
E’ pióv sal chèsi, e’ pióv si èlbar chi è néud,
e sòta e’ vièl e’ passa la caròza;
mo tla cuntrèda i va mèni in bascòza
e in tèsta un fazulètt sa quatar néud.
Ò tróv un léibar vècc dréinta una cassa,
eun ad chi léibar che t’a i craid smaréid;
e’ zcòrr ch’u i é una béssa te su néid
ch’la sta a séntéi se pióv una gran massa.
L’aqua
L’aqua te bicir
l’aqua te foss
l’aqua te fiom
e pu una volta a i ò tuchè sal spali
l’aqua de mèr.
La lèttra
A t scréiv par fèt savai
che a qua l’è frèd
e bsògna t’manda sò una maia, di calzétt
e cal mudandi lònghi da l’invéran.
A maracmand t’a i bèda mi burdèll
che pasa un sac ad machini che mai
e pu t a m mand la siérpa nira d léna
ch’la i éra te cumò, t l’éultum casètt.
Un bès ma te, un bès mi mèi
e da par me un bès gròs ma chi burdèll.
La s-ciuptèda
Ènca stanòta e’ tòuna
énca stanòta e’ casca i fólmin.
Tuléma zo la s-ciòpa dal sufèti
e féma una cartócia ad calzinaz;
la bòra, se bumbès ch’l’à Giulio t’agli urèci
e in chèva un cartunzéin.
L’è òura ch’a tiréma còuntra e’ zil,
l’è òura da fè bum da un finistréin.
Lassé ch’a bóssa
Lassé ch’a bóssa
m’una porta
vècia
ch’la da chissà duvò.
Lassém raspè me méur
cmè un bagarozz;
a zirc la crèta
in dò che sòuna ciòc
tònda m’un vès
ad tèra còta sèca.
Sa vinzém néun
Sa vinzém néun a t véng a truvè ad chèsa:
a t faz avnéi in a mént quel ta me fat
e a t dag ad mòrs tla tèsta e d’impartót.
E pu sa vinzém néun l’andrà a finéi
ch’avrò un dafè che mai,
mo te nu vén datònda a ròmp e’ cazz,
a déi ch’a t lasa stè pri tu burdèll;
e se par chès t am vaid dri la tu chèsa
nu sta a trémè da spèsa la finèstra,
ch’a vném a to al miséuri ma la strèda.
Sivio e’ matt
Quand che parlèva,
e’ parlèva ad scatt,
tott un brandèll
da in chèva fina i pi,
se brètt cun la visira arvólta indri,
che l’era avstéid da chéursa
Sivio e’ matt.
Sòura un cafèlatt
Andéma t’un cafè dla póra zénta
in do ch’i zènd i furminènt te méur
a fè do ciacri sòura un cafèlatt,
a déi ch’l’è chèld, ch’l’è bón, che fa par néun.
Géma ch’a s sém vést la préima vólta in tranv
o t’un cantòun dl’America de’ Sud,
che la tu gata mórta tónda e’ còll
s’l’udòur ad péss de’ póri Cantarèll,
l’éra una vòulpa nira da cuntèssa.
Sòta di lóm ch’l’è mélarènzi ròssi
lòt lòt, lòt, lòt, cmè bés-ci da mazèll,
andéma a fe do ciacri t’un purtòun
e géma ch’a s vlém ben, ch’l’è bèll, ch’l’è tótt.
