Préim vérs

Quand ch’a faséva i palunzéin me nès
e ch’a tiréva la còuda mé gatt,
a s’era pécal, mo pécal da fatt
che a préima vésta t’a m’ u n’févi chès.

Mo una matéina am so séntéi d’es grand,
ò guèrs in zèir e pu a i ò ciap la pórta:
– Sta vólta a vag, a vag par la mi sórta
e s-ciao a tòtt, e basta sa sti cmand. –

‘D fura da chèsa a gli ochi a ‘l m’à piséu!
e alòura dri ch’a vléva spavéntèli;
mo lòu a s’ vólta ad bòtt e al slèrga a gli èli
e mè, sa vléiv ch’a faza? A i ò pianzéu.

L’aqua ch’la bagna e ch’la fa léus i cópp
la casca te curtéil dréinta e’ tinazz;
– Ciudéi la porta e pu mitéi e’ cadnazz,
ché ‘d fura e’ dvénta una nòta da lóp.

E’ pióv sal chèsi, e’ pióv si èlbar chi è néud,
e sòta e’ vièl e’ passa la caròza;
mo tla cuntrèda i va mèni in bascòza
e in tèsta un fazulètt sa quatar néud.

Ò tróv un léibar vècc dréinta una cassa,
eun ad chi léibar che t’a i craid smaréid;
e’ zcòrr ch’u i é una béssa te su néid
ch’la sta a séntéi se pióv una gran massa.