La s-ciuptèda

A t scréiv par fèt savai
che a qua l’è frèd
e bsògna t’manda sò una maia, di calzétt
e cal mudandi lònghi da l’invéran.

A maracmand t’a i bèda mi burdèll
che pasa un sac ad machini che mai
e pu t a m mand la siérpa nira d léna
ch’la i éra te cumò, t l’éultum casètt.

Un bès ma te, un bès mi mèi
e da par me un bès gròs ma chi burdèll.

Ènca stanòta e’ tòuna
énca stanòta e’ casca i fólmin.

Tuléma zo la s-ciòpa dal sufèti
e féma una cartócia ad calzinaz;
la bòra, se bumbès ch’l’à Giulio t’agli urèci
e in chèva un cartunzéin.

L’è òura ch’a tiréma còuntra e’ zil,
l’è òura da fè bum da un finistréin.