Sirventese Lombardesco
Poi ge neve ni glaza
non me pot far guizardo,
e ge dolzamentr’ardo
en l’amor ge m’abraza,
5 ben è rason g’eo faza
un sirventés lonbardo,
qé del proenzalesco
no m’acresco: — e fòra cosa nova,
q’om non trova — sirventés lombardesco,
Qu’a far pur cos’ usaa,
bem q’om faza bon’ ovra,
la mainera par povra;
I ma gi a la fiaa
‘ fa cosa devisaa,
dret è qu’onor nou’s covra:
per q’en logho de planto
ri’ e canto, — per tornar en ’legreza
la grameza, — de cui remagn’ a tanto.
Que bona fe m’ensegna
dqg’eo no pensa ni diga
zo qd’Amor met’ en briga,
ben o mals ge me’n vegna,
qg’en tropo mal dir regna
una gente mendiga:
per ge me voio mettre,
contra lettre — de razon vil e faosa,
a dir cosa — ge non è da omettre.
Quel no par ge ben ama,
gi à d’Amor novela
dqe croia gente fela
lo met’ en mala fama,
se d’ita no ‘nd’ aflama
e contra non favela:
per dg’eo, ge l’ai ofa,
faliria — s’or non li fes de corso
lo socorso — qdg’eo plus far li poria.
Però, sol fose vero
quel ge m’è stào scrito,
e’ da me cazo intero
qgam lo pensé mò dito:
ma’ e’ no pres un pero
can en posi bel dito;
e così ne respondo
ge del mondo — voria qu’abisase:
sol mondase, — sì canterai zogondo.
Asa’ be-m meraveio
com hom qe non desvaia
pò crere qu’ Amor saia
for de dreto conseio
per brun ni per vermeio,
q’anc no faza plus vaia:
q’el è tanto valente
e plazente — qu’ognum se’n dé descreire
s’el pò creire — q’el li fala niente.
Per ge ‘ll voler non movo
d’amar, ben q’eo ne mora,
e no mostro ’nde fora
la doia quen mi trovo,
anti la cel’ e provo
al me’ cor ge m’acora
que, s’el sofre, sia fermo
que d’enfermo — lo farà Amor sì ’legre,
q’un plu guegre — non è de qui a Fermo.
El me’ cor se n’ acorda,
e dis gel dolce viso
l’à si pres’ e conquiso,
ge senpres se’n recorda,
ni no se desacorda
per planto ni per riso
70° d’eserli fin e puro,
gé seguro — se ten g’el à gran doia
de l’enoia — qu’eo sent e sofr’ e duro.
Prodom sia seguro
q’eo no curo — vilana gente croia,
ben qu’enoia — me faza dar en scuro.
non me pot far guizardo,
e ge dolzamentr’ardo
en l’amor ge m’abraza,
5 ben è rason g’eo faza
un sirventés lonbardo,
qé del proenzalesco
no m’acresco: — e fòra cosa nova,
q’om non trova — sirventés lombardesco,
Qu’a far pur cos’ usaa,
bem q’om faza bon’ ovra,
la mainera par povra;
I ma gi a la fiaa
‘ fa cosa devisaa,
dret è qu’onor nou’s covra:
per q’en logho de planto
ri’ e canto, — per tornar en ’legreza
la grameza, — de cui remagn’ a tanto.
Que bona fe m’ensegna
dqg’eo no pensa ni diga
zo qd’Amor met’ en briga,
ben o mals ge me’n vegna,
qg’en tropo mal dir regna
una gente mendiga:
per ge me voio mettre,
contra lettre — de razon vil e faosa,
a dir cosa — ge non è da omettre.
Quel no par ge ben ama,
gi à d’Amor novela
dqe croia gente fela
lo met’ en mala fama,
se d’ita no ‘nd’ aflama
e contra non favela:
per dg’eo, ge l’ai ofa,
faliria — s’or non li fes de corso
lo socorso — qdg’eo plus far li poria.
Però, sol fose vero
quel ge m’è stào scrito,
e’ da me cazo intero
qgam lo pensé mò dito:
ma’ e’ no pres un pero
can en posi bel dito;
e così ne respondo
ge del mondo — voria qu’abisase:
sol mondase, — sì canterai zogondo.
Asa’ be-m meraveio
com hom qe non desvaia
pò crere qu’ Amor saia
for de dreto conseio
per brun ni per vermeio,
q’anc no faza plus vaia:
q’el è tanto valente
e plazente — qu’ognum se’n dé descreire
s’el pò creire — q’el li fala niente.
Per ge ‘ll voler non movo
d’amar, ben q’eo ne mora,
e no mostro ’nde fora
la doia quen mi trovo,
anti la cel’ e provo
al me’ cor ge m’acora
que, s’el sofre, sia fermo
que d’enfermo — lo farà Amor sì ’legre,
q’un plu guegre — non è de qui a Fermo.
El me’ cor se n’ acorda,
e dis gel dolce viso
l’à si pres’ e conquiso,
ge senpres se’n recorda,
ni no se desacorda
per planto ni per riso
70° d’eserli fin e puro,
gé seguro — se ten g’el à gran doia
de l’enoia — qu’eo sent e sofr’ e duro.
Prodom sia seguro
q’eo no curo — vilana gente croia,
ben qu’enoia — me faza dar en scuro.