Dalla Macaronea

O putanarum putanissima vacha vacharum
O potifarum potissima pota potaza
Quam nunquam potui faciam catare futendi
Tu Phrosina mihi faveas mea sola voluptas
Nulla mihi poterit melius succurrere musa
Nullus Apollo magis: quam tu pulcherrima, non si
Bellorophonteum tota cum pelle caballum
Magnassem aut montem, omnemque heliconidis umbram
Si modo ipocritos fratres chiericasque futentes
Paululum donec compono carmina linquens
Non dico semper nihil est impossibile magis
Tu tamen interea sive es mea sive fratorum
Cognosces in me quantum tua numina possunt
Queque tua veniunt stilantia carmina pota
Tuque Leonico facilem concede potifam
Flora tuo haud aliter posset componere versum
Tu quoque Domicio faveas fornara Parenzo
Atque tuis manibus factam plenamque fenochis
At te cum veniet caldam donato fugazam
Aspices lector Prisciani vulnera mille
Gramaticamque novam quam nos docuere putane
Et versus quos nos fecimus post cena cantando
Pro musis vocat vatem aliquando putanas
At nunc incipimus aures adhibete benignas.