❦
I cart
Franco Loi
❧

I cart

L’arlìa

A l’arba sùlfer, ai pàsser che fan festa,
l’è un rusià de névur malascént
che fòsfer, clori, arsenegh e remèsta
de Breda, de Nerviàn un firmament
t’infèscia sü Milan de malattia,
che sura i cupp schilìga me la gent
che per cità van umber d’un’arlìa.

Üslìtt, anema dulsa, anema spèrsa,
franfròtt ch’aj grund sajòcca e vula via,
m’avì strepâ dal cör na vus invèrsa
e chì, nel lècc, lassâ sta panarìsa,
sta büsa morta d’ustaria malversa...
Oh Làmber, Ròttul, mia stagiun sgalìsa,
cul Giüli galavrà e aj müt sgabèj
lappà di dì che vègn e par che bisa,
e un sû che fiapp ghe sbigna dai grappèj,
papà segùnd d’una foto antiga
e terz i ögg che pòden pü vedèj.

Arént al taul, cume vèssegh minga,
bev i bellèss de vün sto magatèj.
Oh cör, fiur de speransa, cör che giga,
a spàrt despettenent i mè cavèj
brev del bersò, el ramenghìn che pia,
bèl ciel che mai fenìss di mè fradèj.

Sangrütta i cupp dal piuvasch che spia,
la pèlgura a stravent la möv la frasca
e mì, la vida in ödi che me cria,
nel lècc me smangia pes’g d’una pücciàsca,
e sgagni i mè regòrd, güsti na ciappa
di baravàj ch’un dì me diran: asca!

Mì smurtìn

G’û ‘ist marrun el bigul fà la gussa,
dal papagal cascàgh e macarà,
una matina al sû che s’incamina
da la fenestra i föj cascià e crudà,
e lü, che sul sulient a la tendina,
vardava i gent che passa m’insugnàss
e, sentâ giò nel lett, la man sladina
cercava l’aria cum’ a cercàss la man,
secca sül linsö la sifulina
l’era lì morta cunt i pé de can,
e j öcc che piang de pell j ghe quereva:
pasma, papà, che frecc, che mund luntan!
e la giuinessa sua, mì me pareva,
che sü la via del Munt l’andess transcian
cun mì gingin che avanti ghe curreva,
cume che curr legriùs el bèl di ann.

Quanta resun, quanta malincunia,
me mader che la passa, m’ i püciànn,
un strasc de talch sü quij garun che ghia,
e mì, mì canarin, mì ubbligâ
vedè ‘l dulur e lassà che ‘l pia.
Cattétter, taremot, linsö de man,
de man che tremen e strüppiâ se vela,
ch’ al venter me se ranfen cum’ i ragn.
Resun anca de tì, gran Diu che gela,
de tì che lì nel specc, cume fa i matt,
el mè reggiùr par nel cercàss cercàtt,
istèss di òmm che là in strada, a sera,
se disen van ai stèll che passarà.
Oh, sû de madunassa, gran prevost,
cun la tenàja te me strèppet l’anema,
mì püres, mì smurtìn,
per semper sopp.
❦ I cart · Franco Loi
Libri