G’û ‘ist marrun el bigul fà la gussa,
dal papagal cascàgh e macarà,
una matina al sû che s’incamina
da la fenestra i föj cascià e crudà,
e lü, che sul sulient a la tendina,
vardava i gent che passa m’insugnàss
e, sentâ giò nel lett, la man sladina
cercava l’aria cum’ a cercàss la man,
secca sül linsö la sifulina
l’era lì morta cunt i pé de can,
e j öcc che piang de pell j ghe quereva:
pasma, papà, che frecc, che mund luntan!
e la giuinessa sua, mì me pareva,
che sü la via del Munt l’andess transcian
cun mì gingin che avanti ghe curreva,
cume che curr legriùs el bèl di ann.

Quanta resun, quanta malincunia,
me mader che la passa, m’ i püciànn,
un strasc de talch sü quij garun che ghia,
e mì, mì canarin, mì ubbligâ
vedè ‘l dulur e lassà che ‘l pia.
Cattétter, taremot, linsö de man,
de man che tremen e strüppiâ se vela,
ch’ al venter me se ranfen cum’ i ragn.
Resun anca de tì, gran Diu che gela,
de tì che lì nel specc, cume fa i matt,
el mè reggiùr par nel cercàss cercàtt,
istèss di òmm che là in strada, a sera,
se disen van ai stèll che passarà.
Oh, sû de madunassa, gran prevost,
cun la tenàja te me strèppet l’anema,
mì püres, mì smurtìn,
per semper sopp.
Condividi

Commenti (0)

Accedi per pubblicare un commento.

Ancora nessun commento. Sia il primo a commentare.