Se ‘n culumbr vula, ‘n olter dré, e ‘n olter
da la grunda slarga l’ala, e l’ültum
che cul becch el se galitta e volter
par che ‘l pensa, o che le ciama, cüntum,
sì, tì, diu de l’inferna, sé mai ghe pesa,
sé ghe liga l’ala, se trist ‘me ‘n flìrtum,
lì, che par s’inala, varda ‘na scesa
d’üsèj de pass due sgarr j se sluntana?
Oh quantu ciel! quant’aria! quanta lesa!
Savè vulà, savè cantà, e svana
ogne sapiensa, se nissün te ciama.
Condividi

Commenti (0)

Accedi per pubblicare un commento.

Ancora nessun commento. Sia il primo a commentare.