A l’arba sùlfer, ai pàsser che fan festa,
l’è un rusià de névur malascént
che fòsfer, clori, arsenegh e remèsta
de Breda, de Nerviàn un firmament
t’infèscia sü Milan de malattia,
che sura i cupp schilìga me la gent
che per cità van umber d’un’arlìa.

Üslìtt, anema dulsa, anema spèrsa,
franfròtt ch’aj grund sajòcca e vula via,
m’avì strepâ dal cör na vus invèrsa
e chì, nel lècc, lassâ sta panarìsa,
sta büsa morta d’ustaria malversa...
Oh Làmber, Ròttul, mia stagiun sgalìsa,
cul Giüli galavrà e aj müt sgabèj
lappà di dì che vègn e par che bisa,
e un sû che fiapp ghe sbigna dai grappèj,
papà segùnd d’una foto antiga
e terz i ögg che pòden pü vedèj.

Arént al taul, cume vèssegh minga,
bev i bellèss de vün sto magatèj.
Oh cör, fiur de speransa, cör che giga,
a spàrt despettenent i mè cavèj
brev del bersò, el ramenghìn che pia,
bèl ciel che mai fenìss di mè fradèj.

Sangrütta i cupp dal piuvasch che spia,
la pèlgura a stravent la möv la frasca
e mì, la vida in ödi che me cria,
nel lècc me smangia pes’g d’una pücciàsca,
e sgagni i mè regòrd, güsti na ciappa
di baravàj ch’un dì me diran: asca!
Condividi

Commenti (0)

Accedi per pubblicare un commento.

Ancora nessun commento. Sia il primo a commentare.