Albino Pierro

Albino Pierro

1916–1995 · visse 78 anni IT IT

n. 1916-11-19, Tursi · m. 1995-03-23

‘A cristarèlla

A piomb supre ll’ìrmici
adàvete adàvete
cch’i scille sbaanchète
na cristarèlla ci s’avì mpuntète;
u vente comme ll’acque ni sciacquàite
i pinne com’a ll’èrva di nu scogghie.
Ié le uìja chiamè,
ni uìja dice «tegne tanti grilli
nd’ ‘a carta cch’i surìgghiue»,
ma ll’occhi si ni ìvine a scafè
facce-front u balcone
addù ci ndrubbichèje
‘a cristarèlla méja
ca m’avì morta.
Leggi la poesia completa

Poesie

7

‘A cristarèlla

A piomb supre ll’ìrmici
adàvete adàvete
cch’i scille sbaanchète
na cristarèlla ci s’avì mpuntète;
u vente comme ll’acque ni sciacquàite
i pinne com’a ll’èrva di nu scogghie.
Ié le uìja chiamè,
ni uìja dice «tegne tanti grilli
nd’ ‘a carta cch’i surìgghiue»,
ma ll’occhi si ni ìvine a scafè
facce-front u balcone
addù ci ndrubbichèje
‘a cristarèlla méja
ca m’avì morta.

I ‘nnammurète

Si guardàine citte
e senza fiète
i ‘nnammurète.
Avìne ll’occhie ferme
e brillante,
ma u tempe ca passàite vacante
ci ammunzillàite u scure
e i trimuìzze d’u chiante.

E tècchete, na vota, come ll’erva
ca tròvese ‘ncastrète nda nu mure,
nascìvite ‘a paróua,
po’ n’ata, po’ cchiù assèi:
schitte ca tutt’i vote
assimigghiàite ‘a voce
a na cosa sunnèta
ca le sintìse ‘a notte e ca po’ tòrnete
cchiù dèbbua nd’ ‘a iurnèta.

Sempe ca si lassàine
parìne come ll’ombre
ca ièssene allunghète nd’ i mascìe;
si sintìne nu frusce, appizzutàine
‘a ‘ricchia e si virìne;
e si ‘ampiàite ‘a ‘ùcia si truvàine
faccia a faccia nd’u russe d’i matine.

Nu iurne
– nun vi sapéra dice si nd’u munne
facì’ fridde o chiuvìte –
‘ssìvite nda na botta
‘a ‘ùcia di menziurne.
Senza ca le sapìne
i ‘nnammurète si tinìne ‘a mène
e aunìte ci natàine nd’ ‘a rise
ca spànnene i campène d’u paìse.
Nun c’èrene cchiù i scannìje;
si sintìne cchiù llègge di nu sante,
facìne i sonne d’i vacantìje
cucchète supre ll’erva e ca le vìrene
u cée e na paùmma
ca ci pàssete ‘nnante.

Avìne arrivète a lu punte iuste:
mo si putìna stringe
si putìna vasé
si putìna ‘ntriccè come nd’u foche
i vampe e com’i pacce
putìna chiange rire e suspirè;
ma nun fècere nènte:
stavìne appapagghiète com’ ‘a nive
rusèta d’i muntagne
quanne càlete u sóue e a tutt’i cose
ni scìppete nu lagne.

Chi le sàpete.
Certe si ‘mpauràine
di si scriè tuccànnese cc’u fiète;
i’èrene une cchi ll’ate
‘a mbulla di sapone culurète;
e mbàreche le sapìne
ca dopp’u foche ièssene i lavìne
d’ ‘a cìnnere e ca i pacce
si grìrene tropp assèi
lle ‘nghiùrene cchi ssèmpe addù nisciune
ci trasèrete mèi.

Mo nun le sacce addù su’,
si su’ vive o su’ morte,
i ‘nnammurète;
nun sacce si camìnene aunìte
o si u diàue ll’è voste separète.
Nun mbogghia Die
ca si fècere zang ‘nmenz’ ‘a vie.

Mbàreche mi vó’

Mbàreche mi vó’,
e già mi sònnese, ‘a notte.
Ié pure,
accumminze a trimè nd’ ‘a site,
e mi mpàure.
Mi iunnére dasupr’a tti,
e tutte quante t’i suchére, u sagne,
nda na vìppeta schitte e senza fiète,
com’a chi mbrièche ci s’ammùssete
a na vutte iacchète
e uèreta natè nd’u vine russe,
cchi ci murì.

Na catarra luntene

«Ca vó ittè u sagne»
dicì duce duce
na voce di porche nd’ ‘a notte,
e com’a na màscre di Carnuère
forte forte rirìte;
o chiangìte?

Na cosicella nivre s’annacàite
e na bacchetta ianche facì signe,
ma a chi?
a nu cristiène o a nu ciucce,
a nu sorge o a na iatte?

E si facì cchiù citte u scure
nda chille pétre e piscone,
e nu pòure chenicèlle scantète
si ni ì’ mure mure,
e nisciune nisciune rispunnìite
a chille menze iastéme,
e chiuvìte.

Na catarra luntene
uìta sapé cché séme.

Pòura chèpa

Mó da què
e mó d’allè,
sta pòura chèpa méje nun si mpùntete
mèi e po’ mèi
di si turciniè.

U capitone strinte nda nu sicchie,
si c’i affòchese, u iurne di Natèe,
i’è com’a stu cirvelle ca ci sbàttete
nd’ ‘a chèpa chiìne di sagne.

E doppe ca le uéra fè stè quéte
schitte cchi ni picche?
Nun c’è Criste, uagnù,
cca mi rispònnete
sempe u no di nu lagne.

U mort

Apprime, a lu paise,
si c’èrete nu mort,
ll’accumpagnàite ‘a banda
e Dumìniche u Cumme cch’i rastrelle.
M’è rumèse nd’ ‘a ricchie
u sóne d’u bumbardine
tagghiète ntrunc come da n’accètte
da «u nzùmmete» d’i piattine
ca s’allungàite trimuànne a chiange
nd’i vocicèlle ianche d’i clarine.
Mó tutt cose è cangète,
nun mporte si duce duce,
ma ci su’ sempe i prèvete
e u sacristène cc’ ‘a cruce
appresse a na fihéra di uagnune
ca le rèjene mbrazze a’ cronicelle
di ferre ngiallanute com’ ‘a lune.

Le pòrtene u taùte supr’i muscke
e arruzzuuìne i pére d’i zaccuèe,
cchi ttacce e suprattacce, com’a cchiumme:
ti pàrete ca pàssene i vitture
ca vène fóre, ‘a notte, quanne chiòvete,
e ca scìppene, com’a piscunète,
da u sonne, chille pòure signure.
E quanne su’ nd’u strìttue d’u Barone,
le gìrene u taùte chiène chiène;
su’ cchiù vicine ancore chille grire
scattète nda nu mère di suspire:
«Oh scasce méja granne; oh bene d’ ‘a mamma».

‘A cruce quèse tòcchete i finestre
e chille ca ci chiàngene arranzète;
l’ìnghiete ‘a strète ‘a folla com’u mère
ca nghiànete annivrichète.
Pó, quanne su’ nd’ ‘a chiazza, cchiù affuchète,
le sèntese, e a la logne, n’atu grire:
«Bene d’u tète sue, bene d’u tète»,
tante ca mó le càngene u culore,
nda chille facce «a bumme», ianche e russe,
prèvete e previticchie ca pó càntene
cchiù sincire e cchiù forte di nu trone.
Ti scàntese ca i vitre d’i balcune
nd’u «grèpe e chiure» trèmene e lampìjene;
ca pur’i pétre chiàngene nd’i strète
cchi tutte ll’ate cose, e ci cannìjene
cristiène senza vrazze e senza iamme
ca uèrena scappè e s’arruzzuuìne
mmischète com’a ghiòmmere di pice
a pulle senza pére e senza scille.

Pó come nd’i muntagne ti rispònnene
tante voce si ièttese nu grire,
ti pàrete ca u tocche d’ ‘a campène
i’è martelle di forge nd’i scintille,
e ca pó nturne u nivre d’i iaramme
lle nfùete nda ll’arie tante spìrite
ca si iùnnene e spìngene cchi gghi’èsse,
dasupre ll’ate, u prime ca l’accìrete
quillu rumore cupe di chi trùzzete
cc’ ‘a chèpe a lu taùte, e pó si ràschete
‘a facce, e pó si stràzzete i capille.

Ah scannìje, scannìje;
mó vìrese tutte ianche,
e nun ci frùscete u vente
o nu suspire
di Die.

U vese di menziurne

Steve aspittanne a menziurne,
e tu le sàpese eccó.

«Ci mànchene dui minute»
accussì mi dìcete u rilogge
ca mbàreche pure tu
suspiranne mó guàrdese nd’ ‘a logge.

U vì’ u vì’ ca scàttete, u vì’,
nda fische di sirene e nda campene
u grire di menziurne,
e nda quillu stesse mumente
u nivre ca tinìme nnante ll’occhie
si squàgghiete nd’u vese ca si mannème.

Pó si spirdéme nd’u cée
c’avvampichìte cuntente:
passàvite ‘a rise di nu sante,
o fùete u vente?

Libri

6

Commenti (0)

Condividi
Accedi per pubblicare un commento.

Ancora nessun commento. Sia il primo a commentare.