❦
Stròlegh
Franco Loi
❧

Stròlegh

Chi siga? La sguissa ‘na sgrignàpula

Chi siga? La sguissa ‘na sgrignàpula
e, de cera, la slarga la sua pell,
‘me mì, la nott, e sent che l’aria tucca,
e ‘l ciel, la tèra, e tòma e sguinza,
e, cum’j orb, la curr de là del vess,
de là de l’aria,
la vula nel penser che l’è la mort...
...mort fâ de lüna che la va sü j òmm,
òmm fâ de tèra che suspira al ciel,
tra ‘l vent che strüsa i metéur nel nient,
che van, che tùrnen, j se perd tra i stell,
‘me quel müciàss di gent che, scrufulus,
j ghìggia e, a scarpagòzz, gurghìren sfrunz,
tì, ansia, che da tèra la me tira,
rasa te pàsset al vul d’un sguladur
in due ‘l pissà del temp el se consüma,
cume se ‘n pass l’entràss e, ‘n òlter pass,
un mund che mì me ciama, e che me streppa,
‘na vita mia diversa me mustràss,
e un pass l’è già ‘n regòrd, e la mia ansia,
de culp, l’è via Teodosio, e mì sun sul,
sun sul e sun pü mì, sun de quel mund
due la memoria entra a la visiun...

Diòspirus cachi sü büttér de nev

Diòspirus cachi sü büttér de nev,
‘me pomm d’aranz ch’un’aria de penser
vedra j a penzula al nevurasch di tecc,
e i pess durâ de Cina disen plàgass
nel tòrbed de la vasca presuné,
e ‘l Bobi, negher bòtul, can schifus
che lecca merda e va, cume quj orb
che passen ‘rent a tì cul frecc di mort,
e, de lifrun, la bissa scudelera
la cerca, nel raspà che fa la tèra,
i fiur del paradis, l’urtensia, i spûs,
che lìvren fâ d’argent al brüsch de l’üga
lungh a la müra inamurâ del sû,
e Meri, urizunt fâ de tristessa,
sciura di can, tusetta che del ciel
gelusa te sgarràvet la s’genada
di stell de sass süj cachi slünascent,
tì, Meri,
d’una serva sgravaggiada
passer de scund, vestina ch’aj cancell,
cuj öcc de sû, tra i glìcin la slisava,
e l’umbra del giardin pareva lé,
niascìn,
che dai ramas’g te s’inveggiava
trì méter fâ de nìul, culmègn penser,
la frunt che, nel sugnàss, la smentegava
i ciam, el rosc di fjö süj strâ de nev,
Meri di fiur,
maestra de bardassa,
arlìa d’amur, ch’al curr di desdòtt ann,
cuj tò silensi e la sapiensa ghiba,
d’un tumb, ansius murì, te ghé lassâ,
nüm fàtuv, nüm strigòzz, strafúj ‘me tì,
che sül catràm luntan d’una quaj strada
el ciel l’era un linsö de névur fint.

E via Teodosio ne la nott stresìga

E via Teodosio ne la nott stresìga,
e i mè regòrd, i frèm penser, i segn,
‘me quel bügà de la citâ scarìnzia
i va e vegn e al ciel luntan se perd,
e da via Ponzio, ‘me ‘na lüm marina,
i turna a mì tra ‘na brüs’gera d’òmm,
de lünn, de vus, e bagasc e schelter
che l’è ‘n sugnàss suvenz de malamund.
E la ciav griang, la saradüra sgarza.
Tì, via Teodosio, Wildt,
temp che respira,
che anfa de penser, che s’giüt de vita!
Ghè ‘n sguandarìn de ciel e ‘n diauléri
de gent che par sbutì da i rüsch del mund,
e un vèss in emmaüss de sulitari
tra mì, la porta e quel trèm de mì.
Ura brünénga, ura mia brüsàda,
oh tì, menüd che rimma den’ de mì,
pareva che la nott mai se feniva
e l’è stâ forsi un sogn svelt a murì...
Murì?
Ma se vör dì? Un squintinà?
un spateràss de vèssegh e guacciàss,
e insèmm cunùss de vèss e d’éregh pü?
o l’è cume ‘na favula de bàila
ch’i reggiur dìsen e se regorda pü?
Forsi murì l’è ingual d’un òmm malìngher
che ogne dì l’è grassia al dì che vegn,
e forsi quel stremìss che passa e düra,
par che sparìss ma l’è l’umbrìa de nünch...
Inscì quel ciel, inscì la via Teodosio,
e mì, la ciav, e quel cunvègn d’impiàster,
de màrtur, de pajòcch, de vagabund,
de sguagn e de sirìn, e un rantegà
ch’al ciar di lünn mì m’impiccava al mund.

Trâ, ‘me ‘na s’giaffa salti trì basèj

Trâ, ‘me ‘na s’giaffa salti trì basèj,
e passi in mezz a l’aria, al ver teater
che l’è mè pàder ‘me sarà nel temp,
e schitti, curri, e ‘l sbatt che fa la porta
l’è cume l’aria che me curr adré.
A trì, a quatter, al sping de la linghéra,
mì vuli i scal e rivi al campanèll.
Mia mama, adasi, la sciavatta e derva,
mè pàder rìd, e mì me par per nient.
❦ Stròlegh · Franco Loi
Libri