E via Teodosio ne la nott stresìga

E via Teodosio ne la nott stresìga,
e i mè regòrd, i frèm penser, i segn,
‘me quel bügà de la citâ scarìnzia
i va e vegn e al ciel luntan se perd,
e da via Ponzio, ‘me ‘na lüm marina,
i turna a mì tra ‘na brüs’gera d’òmm,
de lünn, de vus, e bagasc e schelter
che l’è ‘n sugnàss suvenz de malamund.
E la ciav griang, la saradüra sgarza.
Tì, via Teodosio, Wildt,
temp che respira,
che anfa de penser, che s’giüt de vita!
Ghè ‘n sguandarìn de ciel e ‘n diauléri
de gent che par sbutì da i rüsch del mund,
e un vèss in emmaüss de sulitari
tra mì, la porta e quel trèm de mì.
Ura brünénga, ura mia brüsàda,
oh tì, menüd che rimma den’ de mì,
pareva che la nott mai se feniva
e l’è stâ forsi un sogn svelt a murì...
Murì?
Ma se vör dì? Un squintinà?
un spateràss de vèssegh e guacciàss,
e insèmm cunùss de vèss e d’éregh pü?
o l’è cume ‘na favula de bàila
ch’i reggiur dìsen e se regorda pü?
Forsi murì l’è ingual d’un òmm malìngher
che ogne dì l’è grassia al dì che vegn,
e forsi quel stremìss che passa e düra,
par che sparìss ma l’è l’umbrìa de nünch...
Inscì quel ciel, inscì la via Teodosio,
e mì, la ciav, e quel cunvègn d’impiàster,
de màrtur, de pajòcch, de vagabund,
de sguagn e de sirìn, e un rantegà
ch’al ciar di lünn mì m’impiccava al mund.
Condividi

Commenti (0)

Accedi per pubblicare un commento.

Ancora nessun commento. Sia il primo a commentare.