Diòspirus cachi sü büttér de nev
Diòspirus cachi sü büttér de nev,
‘me pomm d’aranz ch’un’aria de penser
vedra j a penzula al nevurasch di tecc,
e i pess durâ de Cina disen plàgass
nel tòrbed de la vasca presuné,
e ‘l Bobi, negher bòtul, can schifus
che lecca merda e va, cume quj orb
che passen ‘rent a tì cul frecc di mort,
e, de lifrun, la bissa scudelera
la cerca, nel raspà che fa la tèra,
i fiur del paradis, l’urtensia, i spûs,
che lìvren fâ d’argent al brüsch de l’üga
lungh a la müra inamurâ del sû,
e Meri, urizunt fâ de tristessa,
sciura di can, tusetta che del ciel
gelusa te sgarràvet la s’genada
di stell de sass süj cachi slünascent,
tì, Meri,
d’una serva sgravaggiada
passer de scund, vestina ch’aj cancell,
cuj öcc de sû, tra i glìcin la slisava,
e l’umbra del giardin pareva lé,
niascìn,
che dai ramas’g te s’inveggiava
trì méter fâ de nìul, culmègn penser,
la frunt che, nel sugnàss, la smentegava
i ciam, el rosc di fjö süj strâ de nev,
Meri di fiur,
maestra de bardassa,
arlìa d’amur, ch’al curr di desdòtt ann,
cuj tò silensi e la sapiensa ghiba,
d’un tumb, ansius murì, te ghé lassâ,
nüm fàtuv, nüm strigòzz, strafúj ‘me tì,
che sül catràm luntan d’una quaj strada
el ciel l’era un linsö de névur fint.
‘me pomm d’aranz ch’un’aria de penser
vedra j a penzula al nevurasch di tecc,
e i pess durâ de Cina disen plàgass
nel tòrbed de la vasca presuné,
e ‘l Bobi, negher bòtul, can schifus
che lecca merda e va, cume quj orb
che passen ‘rent a tì cul frecc di mort,
e, de lifrun, la bissa scudelera
la cerca, nel raspà che fa la tèra,
i fiur del paradis, l’urtensia, i spûs,
che lìvren fâ d’argent al brüsch de l’üga
lungh a la müra inamurâ del sû,
e Meri, urizunt fâ de tristessa,
sciura di can, tusetta che del ciel
gelusa te sgarràvet la s’genada
di stell de sass süj cachi slünascent,
tì, Meri,
d’una serva sgravaggiada
passer de scund, vestina ch’aj cancell,
cuj öcc de sû, tra i glìcin la slisava,
e l’umbra del giardin pareva lé,
niascìn,
che dai ramas’g te s’inveggiava
trì méter fâ de nìul, culmègn penser,
la frunt che, nel sugnàss, la smentegava
i ciam, el rosc di fjö süj strâ de nev,
Meri di fiur,
maestra de bardassa,
arlìa d’amur, ch’al curr di desdòtt ann,
cuj tò silensi e la sapiensa ghiba,
d’un tumb, ansius murì, te ghé lassâ,
nüm fàtuv, nüm strigòzz, strafúj ‘me tì,
che sül catràm luntan d’una quaj strada
el ciel l’era un linsö de névur fint.